• Copyright © Enduro Fun Bikers

  • 2

    Description slide 2

  • Description slide 3

  • Description slide 4

EFB RIT zaterdag 11 okt.2014

 

Dit was terug een endurorit om niet te vergeten en dit zoals we het reeds gewend zijn van Mister EFB!

s’Morgens was er een gezellig ontbijt op de camping van Nielles Les Bléquin in gezelschap van een aantal ‘oudstrijders’ met veel blabla tot gevolg, gelukkig op tijd gestopt door de nodige briefing van organisator Frank.

Zoals we reeds een paar dagen vooraf wisten hebben de franse gidsen het laten afweten en heeft Frank voor ‘plan B’ gezorgd namelijk voor een ‘vettige’ rit van ongeveer 120km in de omgeving.

De zon was gelukkig van de partij en stipt om 9h00 zijn we uit de startblokken geschoten. We hebben de camping verlaten langs de oude spoorweg en vervolgens het bos in. Al vlug was er al een valpartijtje want het was verdomme spiegelglad op de zeepachtige kalkstenen ondergrond en de verraderlijke boomwortels.

Na ong. 30km werden we door Miss EFB getrakteerd op een welgekomen frisdrank.

De sfeer zat echt goed, iedereen volgde het tempo van leider Frank en het gekende systeem D verliep zeer vlot. Een paar zuchten en vettige aardewegen verder sloeg spijtig genoeg het noodlot toe… een botsing tussen één van onze motards met een fransman die met zijn peugeotke al drie ongevallen gehad had op één week, gelukkig enkel met blikschade als gevolg.

Frank zorgde voor de nodige assistentie en depannage van de mooie KTM van onze pechvogel en de rit vervolgde zich via single tracks en nogal ‘puttige’ landwegen.. Spijtig genoeg moesten we een aantal bossen mijden wegens het jachtseizoen maar dit zijn zaken die we vooraf wisten.

Na onze dierbare motoren te hebben getankt stond Miss EFB met haar camionette al terug klaar met een smakelijke picknick in combinatie met veel groen en zon en …er was terug veel gezellige blablabla van de luidruchtige enduristen…

Dank zij die picknick verloren we weinig tijd en konden we na ongeveer een klein uurke al terug verder ‘slieren’ op de sompige ondergronden… En na 25km werden we al terug tegengehouden door Miss EFB om alweer en drankske te benutten.

Omstreeks 16h00 kwamen we terug aan op de camping, sommige meer dan voldaan.. andere zouden nog een tijdje door gereden hebben. In de bar werd er met een apero voldoende nagenoten en nadien werden we nog getrakteerd door Miss & Mister EFB op een lekker avondmaal.

Ik ben er van overtuigd dat iedereen ‘ontstresst’ en ‘voldaan’ richting heimat vertrokken is. En nu maar wachten wanneer het ons past voor de deelname aan de volgende EFB rit..

De ‘modderfuckers’ uit Munte

Pascal & Guido

Op zaterdag 17 augustus sprongen we om 5u30 uit de veren om een fantastische endurorit te rijden. In de caminette met 5 yamahaboys (John, Patrick, Geert, Tom en Lander) en een gasgas-man (Jurgen) vertrokken we richting  le Nord, domain du blequin. Toen we aankwamen zagen we een mooie weide liggen om wat te spelen. Frank Priem en José rolden net uit hun bed, weliswaar niet te samen. Toen we de moto’s aan het uitladen waren kwamen Ides (ktm) en Dirk (tm) ook aan op de camping. Na een stevig en lekker ontbijt waren we klaar om de 160km lange endurorit onder handen te nemen. Jammer genoeg was er geen zon maar we konden niet klagen want we kwamen er met een paar druppels van af.

We  vertrokken langs de spoorweg om dan de eerste helling te nemen, gelukkig was het niet te glad.

De snelheid zat goed en het D-systeem had iedereen snel onder de knie. Na een uurtje kwam de eerst pechvogel tevoorschijn. Het was Geert Vansevenant die zijn koppelingskabel had doorgetrokken. We hadden geen reservekabel mee dus moest de rit maar zo verder gezet worden. Dat bleek niet echt een probleem te zijn voor Geert, zonder gaat ook. Patrick Lonneville (bache) had daarentegen een mindere dag, het klimmen was hem vreemd deze dag. Tijdens de rit was er ook plaats voor wat rust. Zo gingen we iets drinken in een plaatselijk cafeetje waar sommigen al hun eerste pintje lustten. Niemand bleef gespaard van valpartijen, zo stond John ook plotseling omgekeerd tussen de maïsstengels doordat hij de diepe sporen in het lange gras niet meer meester was. Iedereen had daar wel moeite mee. Over de middag stond er weer een lekkere maaltijd voor ons klaar met een verfrissend drankje. Na de middag werkten we de tweede helft van de rit af met veel sluipweggetjes, boswegels en lange dreven.

Toen we terug aankwamen op de camping was er nog wat tijd om ons uit te leven op de crossweide. Na enkele rondjes te rijden vonden Frank en José het tijd om ons nog wat zotter te maken door er wat competitie in te steken. Zo deden we 2 wedstrijden waarbij we het parcours langs beide kanten reden.

Na een lange dag op de moto was het tijd om onze maagjes te vullen met varken aan ’t spit. Toen we gegeten hadden en de diskjockey zijn entree had gemaakt stond plotseling iedereen op de dansvloer. Ook Frank vloog er meteen in en zette enkele danspasjes. Na enkele goudgele pretcilenders vond iedereen gelukkig zijn weg terug naar de tent, de een wat vlotter dan de andere.

Kortom een geslaagde rit met een dikke afterparty!

Verslagschrijvers: Tom Vansevenant en Lander Feys

Merci boys

Verslag EFB 18 jaar
En week of twee geleden ingelogd via vrienden , donderdag 15 en vrijdag 16 augustus was het zover.
we zijn 3 nieuwkomers: Raf ,Steven en Peter. onze andere 3 ervaren dorpsgenoten waren reeds woensdag vertrokken.
donderdag 15 augustus: vroeg op pad om tijdig op “Domain Du Blequin” te zijn. alles goed gevonden, juist op tijd voor het ontbijt! de Yamaha-boys ook juist op tijd.
snel omkleden en de motor op. De start was wat zoeken, vooral systeem D was nieuw voor ons, en een kettingbreuk bij de Yamaha’s. Daarna liep alles vlot, met als uitblinker de Yamaha van Maarten Govaert.
Voor de rest was het een ritje met vallen en opstaan, en alles wat bekijken vanaf de tweede rij.
zo een rit kan je alleen maar onder begeleiding van een ervaren enduro-rijder Mister E F B (Frank Priem) tot een goed eind brengen. Zoek anders de weg zelf maar eens!
nog gezellig met z’n allen eten en de motor klaarzetten voor de volgende dag.
 
vrijdag 16 augustus: de andere rijders laten op zich wachten, ‘t zijn ni van de minste die dan opdagen!! Manuel Priem, Ronny Gielen, Jurgen Baetens en de Gasgas-rijder Mirando Dewilde.
duidelijk te zien dat die mannen toch iets in petto hebben. zeer vlotte rit, alleen ne keer of 2 ambras met nen boer. ritje door de valleien is niet van de poes, we zijn hier duidelijk op tour met een kenner Mister E F B ( Frank Priem). nog eens goed gegeten en ene gedronken met de groep en dan richting huis
 
Kortom een geslaagde 2-daagse
Merci aan Frank
Merci Steven voor het vervoer
 

Het is 5:10 als de wekker afloopt.
Veel te weinig geslapen maar we voelen ons wel goed….binnen 4 uur zitten namelijk op den brommer voor een ritje met Frank Priem en enkele Leon Sagaert-klanten!

Ik ben mooi op tijd mij de winkel van Xavier in Meulebeke. We hadden om 5:45 afgesproken maar ik zie nog niemand. Er brand wel al licht in de werkplaats van Leon Sagaert, dus Xavier is al wakker.
Zoals gewoonlijk komt iedereen wat te laat en gelukkig hebben we ook nog Tom Vergote uit zijn bed gebeld of die was helemaal niet mee.

We zijn met 8:  Xavier Sabbe, Jeroom, Maarten, Yves, Xavier Beel, Tom vergote, Tom Fourneau en ikzelf.
Allemaal Yamaha WR-fanaten enkel ikzelf heb me even bezondigd aan een Husaberg.

We vertrekken, met een korte stop in Roeselare, richting Domain Du Bléquin.

Al snel liggen er bij ons 2 te slapen..Maarten en Jeroom hebben blijkbaar iets meer slaap nodig.  Xavier Sabbe reed aan een mooi tempo en met “Preuteleute” als achtergrondmuziek stonden we om 9:10 op de weide bij de rest van de groep.

Bij aankomst zien we dat de mannen van Moerzeke er ook zijn. Dat belooft…

We starten meteen met het lossen van de 9 brommers. We zijn met 8 maar Xavier had 1 Yamaha WR mee als “reserve”, gelukkig bleek nadien dat we die niet nodig hadden!
Het lossen gaat sneller dan het laden en een kwartiertje later zitten we bij de rest te ontbijten.  

De intussen bekende grote kommen met koffie en stokbrood met kaas, stonden klaar. 

Frank kreeg meteen al wat vragen over welke stukken hij vandaag voorzien had. Iedereen heeft zo zijn favoriete stukken maar blijkbaar zal er voor elk wat wils zijn.

Om 9:15 wordt de rit op gang getrokken. We starten niet via de oude spoorweg maar rijden de andere kant op.
Het systeem D werd meteen al vergeten waardoor we 3 km later al weer moesten hergroeperen.  Nadien verliep het systeem bijna vlekkeloos!

Het tempo ligt meteen goed. De mannen van Moerzeke moeten niet onderdoen tussen de crossers van Leon Sagaert!Alle Honda’s, KTM en de suzuki blijken over goeie wheelie-piloten te beschikken!

Na 15 km breekt de ketting van Maarten. Gelukkig had onze depannage-man en laatste man een reserve-sluiting bij waardoor we weer met iedereen konden vertrekken.

Geregeld zag ik de de competitiebeesten elkaar aan het uitdagen waren. Maarten Govaert daagde zowat iedereen uit om even de limieten te testen.
De voormiddag verliep dus zonder veel incidenten. Hier en daar wel een valpartij met wat schaafwonden en blauwe plekken.

Tom Fourneau dacht dat hij een bomkrater kon overspringen maar zonder veel erg kon ook hij weer verder. Sommige rijders reden plots een tarweveld of maisveld in maar konden steeds het juiste pad terugvinden. Ook een passage door de rivier de AA werd door enkelen gesmaakt! Ook hier moesten we Tom Fourneau even helpen maar hij kwam er met natte botten weer van af…

Na een korte dankpauze in een lokaal caféétje ( met Grimbergen van het vat) konden we 10 km verder al gaan tanken.

Meteen werd de Carrefour door Yves, Jeroom en Maarten geplunderd want alle Yamaha-rijders waren de hongersnood nabij. Het liedje van Baby-bel (ik lust je wel…) heeft tot ’s avonds bij Xavier in zijn hoofd gespeeld.  Beter dat dan de teksten van Preuteleute in de camionette ’s morgens!
Blijkbaar heeft niet iedereen genoeg energie opgedaan want in de namiddag waren er valpartijen voor iedereen.

Het lange gras zorgde ervoor dat niet alle obstakels of sporen zichtbaar waren. 3 keer vallen op 100 meter was voor Xavier Sabbe het record. Jeroom stond 2 keer ferm dwars over het pad waardoor ik hem even moest overrijden om verder te kunnen. Zelfs Frank Priem moest even gaan liggen.

Bijna op het eind kwamen we aan de welbekende talud op de krijtrots. Maarten Govaert slaagde met glans, alleen zorgde een showtje ervoor dat hij tijdens de afdaling domweg met klikken en klakken onderste boven ging. Ikzelf reed compleet scheef maar met wat hulp van Yves kon ik snel weer naar beneden.

Ook de mannen van Moerzeke zorden voor de show; De Suzuki-rijder kwam met een ferme wheelie net boven maar kon zijn brommer niet houden. Piloot alsook Suzuki robbelden naar beneden.Met wat geluk landde de moto net boven de piloot. De laatste kilometeres heb ik nog weing gezien. Met krampen in mijn vingers en handen bereikte ik terug de camping.

Iedereen vond het een geslaagde rit.  Met 16 gestart en met 16 aangekomen, geen lichamelijke of motorische breuken, buiten 2 druppels geen regen gezien, toffe bende en lekker eten. Wat konden we nog meer wensen?

 

Chapeau voor de mannen van Moezeke, want die rijden de volgende dag opnieuw mee!
Chapeau aan Frank voor de mooie rit en de 3-daagse (ge moet het maar doen op zijn leeftijd!

Bedankt aan Xavier Beel en Xavier Sabbe voor het vervoer van de 9 moto’s.

Dag1

Alle begin is altijd een beetje moeilijk… bijvoorbeeld het starten van een Honda CRF 450 die Italiaanse lucht door zijn keel krijgt. En maar stampen en stampen. En daarna maar duwen en duwen. Het kon allemaal niet baten, er was geen starten aan. Dan nogmaals een grondige technische analyse gedaan, en ja hoor het euvel was gevonden; een benzinekraantje dat nog niet opengezet was. Proficiat Koen Verhoest, das alvast een goed begin!!! Om verwarring te vermijden met de andere Koen noemen we hem vanaf nu Koen Honda.( Boer Boer )

Daarna nog een bougieke vervangen van ons tee-emmeke (TM 300 2-takt) en we waren helemaal klaar om te vertrekken, heuveltje op, heuveltje af…

Van heuveltjes gesproken, Koen Honda heeft in zijn prille enduro-carriere nog  niet veel zoveel heuveltje beklommen (en van de andere carrier en heuveltje gaan we hier niet uitwijden…). Dus, na het overwinnen van zijn eerste beklimming, stond onze voorzitter dan ook prompt klaar met een ruiker bloemen om Koen Honda te feliciteren met zijn eerste climax van de dag.

Jammer genoeg was er op dag 1 een gewonde te betreuren; onze Rik wou in een beklimmingske effe stoppen om luchtje te scheppen. Dus, wat doet een mens dan? Stoppen en links of rechts voetjes eventjes op de grond zetten. Echter bleek er rechts niet direct grond onder de voeten te zitten. Dan maar holder de bolder tussen het struikgewas robbelen. “Wat ruist daar door het struikgewas…?”

Het resultaat een gezwollen hand. Maar onze Rik is geen doetje, hij heeft de rit die dag volledig afgewerkt. En dat dankzij de immer betrouwbare Suzuki DR400 die zijn baaske altijd terug naar de stal voert. Als dank voor de vele jaren van trouwe dienst mocht DR-ke dan de laatste dag eens meerijden met Dirk.

Dag 2

De tweede dag begon net als de vorige met de nodige mechanische problemen. Zowel Dirk als Ides mogten beginnen met een nieuw bougieke te steken.

Geluukig was het voor Ides bij slechts eentje gebleven. Voor Dirk echter was dat het begin van een “bougiekes-dag”. Na enkele kilometers mocht hij al aan de tweede vervanging van van zijn bougieke beginnen. Dus dan maar bij de eerstvolgende tankstop even een nieuwe voorraad van 5 verse bougiekes inslaan.

Intussen was Jose met zijn moto netjes aan het aanschuiven bij de carwash. Ik denk dat die Italianen toch iets tegen de Belgen hebben want Jose werd prompt geweigerd in de carwash.

Dan maar verder onze dagrit voortzetten zeker? Maar het TM liedje bleef niet duren, alweer rare ontstekingsgeluiden en Dirk moest noodgedwongen terugkeren naar het hotel. Na Rik was dat de tweede piloot die op dag 2 moest afhaken. Oeioei, dat begon meer en meer op afvallerskoers te lijken.

Of zat daar nog een andere redenen achter dat de ene na de andere afhaakte??? Schoon Italiaans vrouwvolk misschien??? Strandje, pintje, beachparty,… jaja, we zullen het nooit te weten komen want die Dirk en Rik kunnen verdorie goed zwijgen. We moeten echter wel toegeven dat ze die middag netjes naar het restaurant gekomen zijn om samen met de groep te lunchen. Maar waar ze daarna in de namiddag allemaal uitgehangen hebben, dat weet niemand.

Intussen begon Koen Honda als maar beter en beter te rijden. Op den duur begonnen we allemaal serieus aan onze rijvaardigheden te twijfelen als me aan een uitdagend technisch stukje kwamen: “oei, zo moeilijke rots, moet ik hier echt naar boven rijden? Ah ja, ‘t juist Koen Honda was daarnet vooraan aan het rijden. Dus is hij hier al gepasseerd en dus is hij hier vlot bovenop die rots geraakt. Miljaar, ‘t is nie waar heee, da kan toch niet zijn da ikke daar nu nie op geraak. En dan, met een heel klein hartje, met ‘t koppeke een heel klein beetje naar beneden, de ogen half toe geknepen, een goeie snok aan die gashendel geven en hopen dat het lukt…” Jaja, diene Koen Honda, die heeft bij heel wat mensen serieus wat stress en faalangst losgeweekt. Deju, deju, miljaar, miljaar.

Dag 3

Gelukkig was er voor de groep (behalve Koen Honda) nog dag 3. Ah ja, natuurlijk, want op die dag maakt ook Koen Honda een klein stuurfoutje en kon de hele groep terug opgelucht adem halen toen ze Koentje Honda de ravijn in zagen duikelen. “Yeah, oef, ik wist wel dat ik toch nog net dat tikkeltje beter kon rijden dan Koentje Honda”. En met de borst vooruit konden we hem dan weer onder ogen zien en uit volle borst zingen: “LAAT DE ZON IN JE HART, ZE SCHIJNT TOCH VOOR IEDEREEN, GENIET VAN HET LEVEN…”

En jawel, van zon gesproken, het toch gezegd worden dat onze Rik er tegen het einde van onze trip er echt wel verdacht zongebakken bruin uitzag. Jaja, hoe gaan we dat weer uitleggen aan ons Nicolleke? Waarvoor was San Remo nu weeral zo bekend? Ah ja, van die velokoers zeker?

En terwijl Rik lekker van de zon aan het genieten was, mochten wij weer zweten en motos naar boven sleuren. Het leven is toch zo onrechtvaardig, miljaar, miljaar, hoe komt het toch dat er altijd weer mannen zijn die daar op ‘t goeie moment weten aan te ontsnappen. ‘t Zal een van die gaven zijn die uitverkocht waren toen ik aan de winkel passeerde.

Van gaven gesproken, ik kan jullie verzekeren dat Kurt een natuurlijke gave van assertiviteit heeft. We wisten al dat de Italianen nogal een opvliegend temperament kunnen vertonen, maar dat is niets vergeleken met Kurt zijn assertief gedrag. Onze Italiaanse gids dacht even duidelijk te maken dat Kurt niet goed zijn instructies opgevolgd had, maar oeioeioei, dat ging hij na de repliek van Kurt geen tweede keer meer doen zulle. Bravo Kurt, je hebt dat heel goed gedaan, de volledige groep heeft je 200% gelijk dat dat niet de manier is waarop de gids je moest aanspreken. Intussen hebben we ook al geleerd dat die Italianen na 1 minuut het ook weer helemaal vergeten zijn en dat dat gewoon hun manier van communiceren is.

Dus al bij al was Corrado, onze gids, zeker wel een coole kerel en heeft hij ons heel wat moois laten zien en beleven (en voelen, en laten zweten, en pasta laten eten…)

Jongens, laat ons eerlijk wezen, het is weer een fantastische reis geworden.

Nogmaals een flinke merci aan al degenen die aan de organisatie en het goede verloop van deze trip meegwerkt hebben.

Groetjes,

Ides

Merci Ides

Mister E F B

f t g
Copyright © 2018 misterefb.be